
Hoe krijg je jongeren aan het lezen? Dat is dé vraag die leesbevorderaars, leerkrachten en schrijvers uit hun slaap houdt. Onderzoeken naar het imago van het boek leveren al een tijdje een treurig plaatje op, en de gevolgen daarvan zijn af te lezen uit elk onderzoek naar leesvaardigheid. Het kan Will-Limba Moleka niet deren. Sinds zijn 20ste organiseert hij de ‘Read & Relax’-leesclubs, waarin jongeren samen of individueel romans en non-fictie lezen. Het heeft hem een scherp inzicht gegeven in wat jongeren doet lezen en wat hen afstoot, wat hen boeit en wat hen doet afhaken.
Sinds zijn 20ste organiseert hij de ‘Read & Relax’-leesclubs, waarin jongeren samen of individueel romans en non-fictie lezen. Het heeft hem een scherp inzicht gegeven in wat jongeren doet lezen en wat hen afstoot, wat hen boeit en wat hen doet afhaken. Moleka heeft intussen zijn eigen zaak opgericht, Limba, waarmee hij literaire evenementen organiseert, altijd met als doel de zichtbaarheid van het lezen te vergroten door het leesplezier te stimuleren.
In Limbaverse volgen we Limba, een 16-jarige jongen die zich thuis verveelt en niets te doen heeft. Gedurende de hele zomervakantie zoekt hij naar een nieuwe activiteit, maar vindt niets. Totdat hij samen met Will, een bibliotheekmedewerker, op avontuur gaat in Literaria, een universum dat gevuld is met werelden die gebaseerd zijn op boekengenres. Met zijn mix van fictie en non-fictie zal Limbaverse elke lezer verrassen – zelfs zij die nog niet weten dat ze lezers zijn.



01.
Uitgeverij Houtekiet kwam met het voorstel om het boek te schrijven zonder dat ik een manuscript had. Ik moest dus enkele maanden intensief nadenken, brainstormen en lezen om uit te zoeken hoe ik het verhaal vorm zou geven. Ik wilde niet aankomen met een droge boekenlijst voor jongeren, zeker niet voor mijn doelgroep van 12-14 jaar. Limbaverse moest een verhaal worden vol levendige karakters, beruchte schurken en een inspirerend plot waarin de lezer zich kon verliezen.
02.
Als iemand mij twee jaar geleden de vraag zou stellen wanneer ik mijn eigen boek zou uitbrengen, dan zou ik snel antwoorden dat ik pas op mijn dertig zou schrijven, maar sinds een uitgever met die vraag kwam kon ik onmogelijk nee zeggen. Dus je moet je eens inbeelden hoe blij, maar ook tegelijkertijd onzeker was. Vroeger vreesde ik de pen, omdat ik bang was om spellingsfouten te maken.
Toen ik het contract signeerde, wist ik dat ik met die ingesteldgheid nooit het boek zou afmaken. Om deze reden besloot ik om mijn angst iedere dag te confronteren door simpelweg eraan te beginnen zonder na te denken totdat ik het plezier in begon te vinden en zelfs ontdekte dat het ongelofelijk leerrijk is en al mijn taalvaardigheden op een korte tijd heeft versterkt.
03.
Zou je me geloven als ik zeg dat ik pas anderhalf jaar geleden ben begonnen met illustreren? Het is echt waar! Ik heb mezelf leren tekenen nadat ik een iPad kocht om posters voor mijn evenementen te ontwerpen — Canva bleek te beperkt. Tijdens de eerste vergadering met de redacteur en directrice van mijn uitgeverij benadrukte ik dat het boek illustraties moest bevatten, want de nieuwe generatie is dol op beelden. De vraag was alleen: “Wie gaat de illustraties maken?”
Nou… ik zag dit als de perfecte kans om mijn vaardigheden echt op de proef te stellen. Het betekende dat ik zowel het boek zou moeten illustreren als schrijven. Ik kondigde dit aan met een glimlach, maar vanbinnen dacht ik: “Je bent echt gek!” Terugkijkend was het inderdaad een gewaagd idee. Maar tijdens het illustreren ontdekte ik dat het juist een troef was. Zodra ik een illustratie af had, kon ik eenvoudig beschrijven wat ik voor me zag, wat het schrijven veel makkelijker maakte. Ik kan je verzekeren dat zonder de illustraties het boek er heel anders had uitgezien. Dus ik ben blij dat ik het risico heb genomen!

























































































